Η μαμά που θέλει να τα προλάβει όλα





Καιρό έχω να γράψω και μου έλειψε. Θέλω να γράψω για τα τρεξίματά μου, για το πόσο το παλεύω και πόσο με έχει αλλάξει. Θέλω να γράψω για τις όμορφες φιλίες που έχω κάνει, για τις υπέροχες, αυθόρμητες στιγμές που γελάμε και λέμε μαμαδίστικα αστεία και ιστορίες για παντρεμένες. Θέλω να γράψω για τα παιδάκια μου που έχουν μεγαλώσει και που κάθε μέρα νιώθω πως είμαι η πιο τυχερή μαμά του κόσμου. Θέλω να γράψω και για το ανηψάκι μου, το νεογέννητο αγοράκι της αδερφής μου που μου έχει κλέψει την καρδιά, που νιώθω σαν να το έχω γεννήσει εγώ. Θέλω να γράψω και για κάτι που έχει ξυπνήσει μέσα μου εδώ και λίγο καιρό κι  έχω αρχίσει να σκέφτομαι πως θα μου άρεσε να κάνω ένα τρίτο παιδάκι.





Είναι τόσα πράγματα που έχω στο μυαλό μου όλη μέρα, αλλά κυρίως τόσα πράγματα που έχω στο πρόγραμμά μου... 
Και δεν είμαι κι από τους ανθρώπους που είναι τυπικοί και σωστοί στις υποχρεώσεις τους, που σημαίνει ότι πιθανόν να στεναχωρώ κάποιους ανθρώπους με τους οποίους δε βλεπόμαστε και πολύ συχνά. 
Επίσης, δεν είμαι από τους ανθρώπους που τα θέλουν όλα στην εντέλεια στο σπίτι ή που έχουν πολύ αυστηρό πρόγραμμα στην καθημερινότητά τους.

Έχω βρει, όμως, μια ηρεμία, μια αρμονία με την οικογένειά μου, μια διαρκή ευγνωμοσύνη για το πόσο τυχερή είμαι και πόση αγάπη έχω στη ζωή μου.

Έχω συνειδητοποιήσει από νωρίς ότι όσο μεγαλύτερες προσδοκίες έχουμε, τόσο πιο δύσκολα ικανοποιούμαστε με το πώς καταλήγουν τα πράγματα. 

Αφήνω τα πράγματα να κυλούν, να περνάει ο χρόνος και εγώ προσπαθώ εκεί ενδιάμεσα στις στιγμές που φεύγουν να χώνω όμορφες στιγμούλες, μικρές χαρές, ομορφιές της ζωής μας.

Δεν είναι όλα εύκολα πάντα, δεν είμαι συνεχώς ευδιάθετη και σίγουρα δεν είμαι πάντα ήρεμη. Έχω αποδεχτεί, όμως, ότι δεν μπορώ να είμαι σωστή σε όλα, ούτε να κάνω όλα όσα έχω στο μυαλό μου. 

Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο δεν πιέζω τον εαυτό μου να αναλάβει περισσότερες υποχρεώσεις, γι’ αυτό δεν απογοητεύομαι όταν κάτι παίρνει διαφορετικό δρόμο από αυτόν που είχα υπολογίσει.

Καθημερινά,  βομβαρδίζομαι από ερεθίσματα, από επικείμενες δραστηριότητες (που «καλό θα ήταν να τα πας τα παιδιά»), από δραστηριότητες που απλά σκέφτηκαν τα παιδιά την ώρα που έπαιζαν («μαμά, καιρό έχουμε να πάμε στις πισίνες»), από προσκλήσεις για παιχνίδι με φίλους, από προσκλήσεις για καφέ για μένα από φίλους και συγγενείς…

Παίρνω το χρόνο μου και δεν προσπαθώ να τα κάνω όλα. 

Πρώτον, γιατί απλά δε γίνεται. 
Δεν προλαβαίνω να τα κάνω όλα, εκτός κι αν τρέχω σαν παλαβή από το ένα στο άλλο. 
Δεύτερον, γιατί τα παιδιά θέλουν κι αυτά το χρόνο τους και την ξεκούρασή τους. Θέλουν απλά να αράξουν στη βεράντα και να ζωγραφίσουν, να ποτίσουν τα λουλούδια, να παίξουν λίγο και να γαργαληθούν με τη μαμά και τον μπαμπά. Δε θέλουν πολλά για να περάσουν όμορφα. Θέλουν μια μαμά κι έναν μπαμπά με όρεξη για παιχνίδι και προπάντων με καλή διάθεση και όχι με νεύρα. 
Τρίτον, γιατί και η μαμά με τον μπαμπά θέλουν τον προσωπικό τους χρόνο, να διαβάσουν ένα περιοδικό, ένα βιβλίο, να δουν μια ταινία αγκαλιά, να καθίσουν στη βεράντα και απλά να κοιτάζονται.

Αυτά μου ήρθαν σήμερα και ήθελα να τα μοιραστώ. 

Δεν υπάρχει η μαμά που ΘΕΛΕΙ να τα προλάβει όλα. Και σίγουρα δεν υπάρχει η μαμά που ΠΡΕΠΕΙ να τα προλάβει όλα. 

Υπάρχει η μαμά που επιλέγει να δημιουργεί μια οικογένεια, να τη χαίρεται και να την απολαμβάνει. Η μαμά που αγαπάει και αγαπιέται, η μαμά που θα είναι πάντα εκεί με το ζεστό της χαμόγελο και με την αγκαλιά της, ακόμα κι αν δεν πρόλαβε να πάει τα παιδιά για μπάνιο, στο θέατρο ή στην παιδική χαρά.

Σας φιλώ.
   

post signature

Σχόλια

  1. Μας έλειψες! Υπέροχη! Έτσι σου εύχομαι πάντα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστούμε που μοιράζεσαι τις σκέψεις σου μαζί μας!

    Τέτοιες σκέψεις κάνω και εγώ τελευταία ειδικά μετά τον ερχομό του τρίτου παιδιού. Μακάρι να καταφέρουμε να απεμπλακούμε από το άγχος και τις "μάχες" με τον πιεστικό εαυτό μας.

    Τα φιλιά μου,
    Βασιλική

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό ακριβώς!! Έτσι απλά και χωρίς ενοχές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου