Εμπειρίες γέννας: Γέννησα και τα δυο μου παιδιά φυσιολογικά σε μισή ώρα

Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη
Με αφορμή μια συζήτηση που έγινε στο group "Μαμάδες-Μέλλουσες μαμάδες" στο facebook (https://www.facebook.com/groups/Mamades.MellousesMamades/),σκέφτηκα να γράψω την προσωπική μου εμπειρία από τις δυο γέννες μου.

Στην πρώτη μου γέννα, ο γιατρός μου είχε πει (ως πρώτη γέννα) μπορεί να πάμε και στις 42 εβδομάδες ως ΠΗΤ (Πιθανή Ημερομηνία Τοκετού), αφού ουσιαστικά δεν ξέρουμε ακριβώς ημερομηνία σύλληψης. 


Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη, τη μέρα που γέννησα είχα πάει για περπάτημα το απογευματάκι (μεγάλη απόσταση σίγουρα 3χλμ) και ενώ δεν κουραζόμουν ποτέ, εκείνη την ημέρα κατάλαβα ότι δεν αντέχω να φτάσω μέχρι το σπίτι. Πήγα σπίτι, έκανα το μπανάκι μου και πήγα στο καθιερωμένο ραντεβού μου με το γυναικολόγο μου. Μόλις έφτασα, ο γιατρός μου λέει: "Μην πας ακόμα στον καρδιοτοκογράφο. Πήγαινε στην Ελπίδα (μαία) να σου δείξει κάποιες αναπνοές."
Δεν είχα ξανακάνει αναπνοές, μόνο ένα σεμινάριο μιας ώρας στα mothercare- αρκετά κατατοπιστικό επίσης.
Πήγα, λοιπόν, με την Ελπίδα σε ένα δωμάτιο και με ρώτησε γιατί δεν ξανάκανα αναπνοές μέχρι τώρα (γιατί η ίδια όποτε ήθελε κάθε εγκυμονούσα της έδειχνε τέτοιες ασκήσεις- δωρεάν εννοείται). Δεν είχα πάει ως τότε γιατί δεν θεωρούσα ότι θα χρειαστώ. Τις είχα στο μυαλό μου όπως στις ταινίες και δεν ήξερα που βοηθάνε. Μέγα λάθος. Η Ελπίδα μου έδειξε όλη τη διαδικασία αναπνοών και μου είπε κάθε μέρα να τις κάνω "πρόβα" όποτε έχω συσπασούλες. Και μου σχολίασε: "Έχεις αρκετές συσπάσεις βλέπω...". Μετά με είδε και ο γιατρός
και μου λέει "για να σε δω καλύτερα μιας και κοντεύεις". Μου έκανε, λοιπόν, δαχτυλική και μου λέει "έχεις διαστολή. Αν δεν σε πιάσουν οι πόνοι σήμερα το βράδυ, έλα αύριο να σε ξαναδώ". Εγώ και ο άντρας μου σοκαριστήκαμε αλλά δεν το πήραμε και πολύ σοβαρά.
Μόλις φύγαμε από το γιατρό, πρότεινα στον άντρα να πάμε για φαγητό σε ένα εστιατόριο που μας άρεσε πολύ, αλλά μετά του λέω "άστο καλύτερα. Κάπως αισθάνομαι κουρασμένη.".

Πήγαμε, λοιπόν, σπίτι και την ώρα που έτρωγα το τοστάκι μου, στις 10:30, άρχισα να καταλαβαίνω κάτι πονάκια ανά μισάωρο.
Ήμουν σ
την 39η εβδομάδα, και μόλις άρχισα να πονάω ανά 10λεπτο, πήρα τηλέφωνο το γιατρό μου και την μαία, που μου είπαν να πάω στην κλινική. Αμέσως πριν φύγουμε, έκανα εμετό και έβγαλα το τοστ όπως το είχα φάει!!! Είχα, φυσικά, έτοιμα τα πράγματά μου.
Πήγα στο μαιευτήριο (20 λεπτά από το σπίτι μου) και γέννησα σε μισή ώρα, στη 1:10, με 3 φορές που έσπρωξα! Τα νερά μου τα έσπασαν εκεί.

 
Στη δεύτερη γέννα, στις 38 εβδομάδες. είχε πυρετό η μικρή (19 μηνών τότε) και την είχα σχεδόν όλο το βράδυ αγκαλιά. Οπότε, στις 8 το πρωί είδα λίγο αιματάκι και με έπιασαν οι πόνοι (ανά 20λεπτο). Έκανα το ντουσάκι μου και πήγα στο μαιευτήριο στις 9:30. Πάλι μου έσπασαν εκεί τα νερά. Στις 10 είχα ήδη γεννήσει το γιο μου! Πιο εύκολα αυτή τη φορά... (Όταν έφτασα, ήταν ήδη 4 κοπέλες έτοιμες να γεννήσουν, αλλά τις πρόλαβα!!!)

 
Μιλάμε όμως για τρελή εμπιστοσύνη στο γιατρό και καθόλου αγχος. Ήμουν στρατιωτάκι κι έκανα ό,τι μου έλεγε. Παρόλο που όλοι μου έλεγαν να αλλάξω γιατρό γιατί είναι 65 ετών. Δεν αλλάζω με τίποτα όμως!!! Τον λατρεύω! Είναι και ο πρώτος!


Έχω διαπιστώσει, όμως, από εμπειρίες γνωστών μου πως ο φόβος είναι βασικό στοιχείο που δυσκολεύει τη γέννα. Επιπλέον, οι περισσότερες κοπέλες, ειδικά στην πρώτη τους γέννα, έχουν κάτι ψιλοπονάκια και πάνε αμέσως στο μαιευτήριο και μετά λένε πονούσα για ...τόσες ώρες και ταλαιπωρήθηκα στο μαιευτήριο. Θεωρώ, και είναι προσωπική μου άποψη, ότι η παραμονή τόσες ώρες στην κλινική, σε αναμονή και αγωνία, είναι πολύ κουραστική και μέχρι τον τοκετό η έγκυος αισθάνεται ήδη εξαντλημένη!
Εννοείται, όμως, πως είναι και θέμα οργανισμού: έχω διαπιστώσει πως σε όσες έγκυες σπάνε πρώτα τα
νερά και δεν έχουν ακόμη συσπάσεις, γεννούν σε περισσότερο χρόνο και περνούν πολλές ώρες στην κλινική σε αναμονή και συχνά καταλήγουν αν γεννούν με τεχνητούς πόνους ή με καισαρική.


Όσον αφορά το περπάτημα, ότι δηλαδή όποια έγκυος περπατάει γεννά πιο εύκολα, δεν είμαι σίγουρη ότι ισχύει. Περπατούσα αρκετά, στην πρώτη γέννα περισσότερο, αλλά ο γιατρός μου είπε πως δεν παίζει ρόλο για τη γέννα αλλά για την καλή φυσική μου κατάσταση... 


Σήμερα αν με ρωτήσει κάποιος ποια ήταν η πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου (και δεν το λέω τυπικά) το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι η στιγμή που κατάλαβα ότι τα παιδιά μου βγαίνουν από μέσα μου και τα αντικρύζω για πρώτη φορά! Έχω σπουδάσει, έχω αριστεύσει, έχω δουλέψει σε καλές δουλειές, έχουμε καταφέρει με τον άντρα μου να είμαστε 15 χρόνια μαζί  και να είμαστε πολύ πολύ αγαπημένοι και ερωτευμένοι, αλλά το πρώτο για το οποίο είμαι περήφανη είναι που έκανα αυτά τα δυο παιδιά!



Σχόλια

  1. Θα συμφωνήσω σε όλα όσα λες όπως και στο ότι πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη στο γιατρό 100%. Και μένα είναι μεγάλος και μόλις τον είδε η μαμά μου κάπως της ήρθε. Σημασία όμως έχει να μπορείς να τον εμπιστευτείς και να σε κάνει να νιώθεις καλά. Και είχα μια φυσιολογική, γρήγορη γέννα - η μεγαλύτερη και απολαυστικότερη εμπερία της ζωής μου! Τώρα ανυπομονώ να το ξαναζήσω....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου