Ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για να φύγει ένα μωρό από την κούνια του και να πάει στο κρεβάτι;



Αυτή είναι μια πολύ συχνή απορία των νέων γονιών, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση.  
Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Έχει διαφορετικό τρόπο ανάπτυξης και σωματικό και συναισθηματικό.  Το ίδιο ισχύει και για τους γονείς, μια και όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί μεταξύ τους, και δεν έχουν όλοι τις ίδιες ανοχές και αντοχές.

Μερικοί γονείς αισθάνονται μεγαλύτερη σιγουριά και αφήνουν τα παιδιά τους στην κούνια, ακόμα και όταν τα ίδια τα παιδιά δείχνουν ώριμα να μετακινηθούν σε ένα κρεβάτι.  Κυρίως αυτός ο δισταγμός εκ μέρους των γονιών, συμβαίνει στο πρώτο παιδί.

Αυτό που γενικά ισχύει, χωρίς να αποτελεί κανόνα, είναι ότι περίπου λίγο πριν από τα τρία τους χρόνια, τα παιδιά είναι σε θέση να κοιμηθούν σε κρεβάτι και να εγκαταλείψουν την κούνια τους.  Ωστόσο, σε πιο μεγαλόσωμα παιδιά, η ηλικία πέφτει ακόμα και στα 2 χρόνια, μια και η κούνια μπορεί να μην είναι πια βολική.
Κάποιες συγκεκριμένες παράμετροι που θα μας βοηθήσουν να πάρουμε την απόφαση στη σωστή στιγμή:
 - Όταν το παιδί ψηλώσει και πλησιάσει τους 90 πόντους, τότε θα μπορεί να σκαρφαλώσει στην κούνια και να βγει από αυτή μόνο του. Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, πως αν επιχειρήσει να βγει από την κούνια μόνο του, μπορεί να χτυπήσει.
- Μπορεί να μην έχει ψηλώσει τόσο πολύ, αλλά να έχει αντιληφθεί τη δυνατότητα να σκαρφαλώσει. Έτσι αντί να το αφήνουμε να σχεδιάζει... εξόδους διαφυγής, ίσως να δοκιμάζαμε να το βάλουμε να κοιμηθεί στο κρεβάτι.
- Αν έχουμε ξεκινήσει να μαθαίνουμε το παιδί να πηγαίνει στην τουαλέτα μόνο του. Είναι κατανοητό ότι για να συνηθίσει να το κάνει, πρέπει να μπορεί να σηκωθεί όποτε το επιθυμεί. Έστω και για να έρθει να μας ενημερώσει για αυτό.
 - Αν ο πελαργός χτυπήσει για δεύτερη φορά. Είναι πολύ σημαντικό να αποκοπεί το πρώτο παιδί από την κούνια πολύ πριν γεννηθεί το αδερφάκι του. Στο μυαλό του η κούνια είναι η φωλιά του, οπότε δεν θα αισθανθεί ζήλια αν το βγάλει κάποιος απότομα από εκεί για να βάλει ένα άλλο μωρό. Το βασικό, σε αυτή την περίπτωση, είναι οποιαδήποτε αλλαγή να γίνει πριν έρθει το νέο μέλος, για να μην συνδυάσει το μεγαλύτερο παιδάκι μας την αλλαγή με τον ερχομό του «εισβολέα».

Πώς όμως θα καταφέρουμε να κοιμηθεί το παιδί στο κρεβάτι;
Όλα είναι θέμα ψυχολογίας. Πρέπει να κάνουμε το παιδί να πιστέψει πως το νέο του κρεβάτι είναι καλύτερο. Έτσι θα το δεχθεί πιο καλά και θα κοιμηθεί χωρίς δυσκολίες και διαταραχές στον ύπνο του. Εξηγούμε πως είναι πια μεγάλο για να κοιμάται στην κούνια. Δείχνουμε πόσο σημαντικό είναι για εμάς  να κοιμηθεί σε κρεβάτι. Φροντίζουμε να είναι μαζί μας όταν επιλέγουμε το κρεβάτι. Με αυτό τον τρόπο μπαίνει στη διαδικασία να διαλέξει μόνο του. Το αφήνουμε να διαλέξει μόνο του πως θα είναι το δωμάτιό του, τι θα βάλει πάνω στο κρεβάτι κτλ.

Σε τι πρέπει να δώσουμε προσοχή;
Το παιδί κοιμάται πλέον σε κρεβάτι, προκειμένου να σηκωθεί μόνο του και να νιώθει μια σχετική αυτονομία. Έτσι, το δωμάτιο πρέπει να πληροί όλους τους κανόνες ασφαλείας, για να μην κινδυνεύει ούτε όταν κοιμάται, αλλά ούτε και όταν παίζει στο χώρο. Αν ανησυχούμε πως θα κυκλοφορεί στο σπίτι το βράδυ, μπορούμε να εγκαταστήσουμε ένα πορτάκι – παρόμοιο με εκείνα που χρησιμοποιούνται στις σκάλες – στην πόρτα του δωματίου.


Σχόλια