Πώς θα μας ακούει το παιδί μας ("Κανόνες" πειθαρχίας ανάλογα με την ηλικία του)



Πριν θέσουμε κανόνες πειθαρχίας στο παιδί μας, θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας και την ηλικία του. Εννοείται πως δεν φερόμαστε το ίδιο σε ένα μωρό με ένα νήπιο. Η Ruth Peters παιδαγωγός και συγγραφέας του βιβλίου It's Never Too Soon to Discipline μας δίνει τους σωστούς κανόνες πειθαρχία σε κάθε ηλικία:


1 έτους  

Στην ηλικία αυτή τα μωρά είναι περίεργα, δραστήρια κάποιες φορές υπερδραστήρια και βασική τους δουλειά είναι να εξερευνούν το περιβάλλον. 

Τι κάνουν: Αρχίζουν να μιλάνε και προσπαθούν να βάλουν σειρά στις λέξεις. Ακόμη κι αν δεν ξέρουν τι σημαίνει «όχι» το χρησιμοποιούν συνεχώς. Τώρα αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως λειτουργούν τα πράγματα γύρω τους. Και ότι το βάζο θα σπάσει αν το κλωτσήσουν. 

Οι καλύτερες στρατηγικές: Ένας σταθερός τόνος στη φωνή και μια σοβαρή έκφραση στο πρόσωπό μας αρκεί για να τα «συμμορφώσει» μια που στην ηλικία αυτήν δεν κατανοούν ακριβώς την έννοια της τιμωρίας.
Δεν αντιδρούμε υπερβολικά και με φωνές, γιατί το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να τα τρομάξουμε. Επειδή στην ηλικία αυτή δεν θυμούνται τι έκαναν πριν από δύο ώρες θα πρέπει να οπλιστούμε με υπομονή και να είμαστε έτοιμοι για επανάληψη της σκανταλιάς τους.
Κάνουμε focus στην πρόβλεψη. Για να μην χρειαστεί να βγούμε εκτός εαυτού, εξαφανίζουμε από το οπτικό τους πεδίο οποιοδήποτε εύθραυστο αντικείμενο.
Χρησιμοποιούμε την τακτική του αντιπερισπασμού. Αν δηλαδή το μωρό μας επιμένει να τραβάει το τραπεζομάντιλο, για να δει πως σπάνε τα πιάτα στρέφουμε την προσοχή του σε κάτι άλλο λιγότερο επικίνδυνο.


2 ετών

Η ζωή στην ηλικία αυτή θυμίζει συναισθηματικά τρενάκι του λούνα παρκ. Τώρα αρχίζει να κατανοεί τα συναισθήματά του και να πειραματίζεται με αυτά σε σχέση με τους άλλους. 

Τι κάνουν: Τσεκάρουν αντιδράσεις. Τι θα συμβεί αν αρνηθώ να φορέσω τα παπούτσια μου; Είναι λίγο μπερδεμένα σε σχέση με τις δυνάμεις τους. Άλλοτε τις υπερεκτιμούν άλλοτε τις υποτιμούν και εκνευρίζονται. Ανακαλύπτουν πως δεν μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και πάλι εκνευρίζονται.

Οι καλύτερες στρατηγικές: Προσπαθούμε να δώσουμε στο παιδί μας να καταλάβει ότι δεν είναι εκείνο ο αρχηγός. Βάζουμε όρια χωρίς πισωγυρίσματα.
Του δίνουμε απλές επιλογές και δεν υπερεκτιμάμε αυτά που μπορεί να κάνει. Το βασικό είναι να του δώσουμε την ευκαιρία να συνεργαστεί μαζί μας. Επίσης, πρέπει να κατανοήσουμε πως ότι κάνει το κάνει για να μας τεστάρει.
Το βοηθούμε να αρχίσει να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του. Αν αρχίσει να χτυπάει, το μαθαίνουμε πώς η πράξη αυτή πονάει.


3 ετών

Είναι η ηλικία που αρχίζουν να διεκδικούν την ανεξαρτησία τους. Τώρα πρόκληση γι’ αυτό είναι να προσπαθεί να ελέγχει τα συναισθήματα του.

Τι κάνουν: Έχουν άποψη για πολλά. Αρνούνται να κάνουν μπάνιο, να φορέσουν παπούτσια, να ντυθούν ή να φάνε κάποιο φαγητό.
Αρχίζουν να κατανοούν τι είναι αιτία και τι αποτέλεσμα. Κάνουν μια ζημιά και περιμένουν την τιμωρία. Τα νεύρα ακόμη είναι συχνά, αλλά πιο σύντομα. Τώρα αρχίζουν να διαχειρίζονται κάπως τον θυμό τους. 

Οι καλύτερες στρατηγικές: Να τους δίνουμε δικαιοδοσία και να τους βάζουμε καθήκοντα. Εξηγούμε με απλά λόγια τι περιμένουμε από αυτά.  
Αρχίζουμε το μάθημα της καλής συμπεριφοράς. Παίζουμε μαζί τους κάποια παιχνίδια ρουτίνας. Για παράδειγμα βάζουμε ένα τραγούδι και ζητάμε να τελειώσει τη συγκεκριμένη δουλειά μόλις τελειώσει το τραγούδι. Και φυσικά επαναλαμβάνουμε την συγκεκριμένη διαδικασία. Δεν έχουμε μεγάλες προσδοκίες. Ένα τρίχρονο δεν μπορεί να καταλάβει ακριβώς την έννοια του χρόνου.


4 ετών 

Μαθαίνει να αποδέχεται κανόνες. Μιμείται τη συμπεριφορά των σημαντικών ενηλίκων. Μπορεί να αναλάβει απλές ευθύνες και μπορεί τις περισσότερες φορές να κάνει κάτι εκ περιτροπής. Λατρεύει να χρησιμοποιεί τη λέξη «όχι».

Τι κάνουν: Ενδιαφέρονται πολύ για τα παιχνίδια και τις δραστηριότητες. Εξαιτίας αυτού σταματούν να μας προσέχουν και να μας ακούν.
Επιδεικνύουν μια τεράστια επιμονή, μια που τώρα είναι περισσότερο ικανά να σκεφτούν αυτό που θέλουν και να το υπερασπιστούν με σθένος.
Καμιά φορά λένε ψέματα, όχι από πρόθεση, αλλά επειδή έχουν μια περίεργη αίσθηση της αλήθειας. Και δεν καταλαβαίνουν ότι το να λες ψέματα είναι κακό.

Οι καλύτερες στρατηγικές: Αποφεύγουμε την επίδειξη δύναμης και υιοθετούμε μια στρατηγική ευγένειας. Του δίνουμε τον χρόνο που χρειάζεται. Αν ας πούμε περνάει καλά με τους φίλους του δεν τον παίρνουμε βιαστικά. Αγνοούμε τις υστερίες του.
Παραμένουμε ψύχραιμοι και με χαμηλή φωνή θέτουμε και πάλι τους κανόνες μας. Δεν επικεντρωνόμαστε ποτέ στις στριγκλιές του γιατί τότε θα γίνουν πιο δυνατές.
Χειριζόμαστε ήρεμα τα ψέματα του.
Δεν δείχνουμε στους άλλους ότι ντρεπόμαστε για το παιδί μας. Και ποτέ δεν του λέμε κάτι τέτοιο. 


5 ετών

Η κοινωνικότητα τους αρχίζει να αναπτύσσεται. Πρόκληση γι’ αυτά τώρα είναι να ισορροπήσουν τις δικές τους ανάγκες με αυτές των γύρω τους.

Τι κάνουν: Γενικά αρνούνται να κάνουν μπάνιο, να τηρήσουν οποιοδήποτε πρόγραμμα,  χρησιμοποιούν απρεπές λεξιλόγιο, αρνούνται να έρθουν μαζί μας στα μαγαζιά και όταν έρθουν αρνούνται να μείνουν.

Οι καλύτερες στρατηγικές: Τηρούμε ευλαβικά τις όποιες συνέπειες, παρά τις αντιδράσεις που θα αντιμετωπίσουμε. Αν υποχωρήσουμε από τις θέσεις μας, το παιδί θα καταλάβει πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μπορεί να μας ξεφύγει. Αν όμως γνωρίζουν ακριβώς τι περιμένουμε από αυτά και τι συνέπειες θα έχουν αν δεν το κάνουν, μπορούν να προβλέψουν το αποτέλεσμα των επιλογών τους. Και αυτό τους δίνει ένα αίσθημα ελέγχου. Αποφεύγουμε λοιπόν τον πειρασμό να κάνουμε τα στραβά μάτια έστω και για μία φορά. 
Ίσως χρειαστεί να πούμε κάτι 50 φορές μέχρι να μάθει το παιδί μας να υπακούει. Αξίζει όμως τον κόπο αυτού του είδους η επανάληψη.


[ΠΗΓΗ: www.imommy.gr]

Σχόλια