Εργαζόμενη μητέρα: Κι όμως, κάνει καλό στα παιδιά μας!




Η μαμά του σήμερα δεν είναι μόνο μαμά. Ποτέ δεν ήτανε μόνο μαμά, αλλά πλέον, στις περισσότερες περιπτώσεις, δουλεύει κιόλας!
Με προβληματίζει συχνά αυτό για την ανατροφή των παιδιών μου… Ξέρω, όμως, ότι δεν είμαι η μόνη!
Η μαμά του σήμερα είναι μητέρα, σύντροφος, επαγγελματίας, νοικοκυρά, φίλη. Θέλει να είναι παρούσα για τα παιδιά της, να είναι σωστή στις υποχρεώσεις του σπιτιού, να είναι ανταγωνιστική στη δουλειά της και, φυσικά, να είναι σέξυ και με ...καλή διάθεση για τον άντρα της!
 Το βασικό, βέβαια, είναι να είναι ευτυχισμένη και εντάξει με τον εαυτό της! Αυτό ακριβώς μου είπε ο άντρας μου σε μια πρόσφατη συζήτηση που είχα μαζί του. Και συμφωνώ… Η άποψή του είναι ότι όταν κάποιος τα έχει βρει με τον εαυτό του, δεν αγχώνεται, δεν απολογείται και δεν μιζεριάζει. Σοφή κουβέντα!
Αφορμή για αυτή μας τη συζήτηση ήταν διάφορα «καλά λόγια» που μου έλεγαν γνωστοί μου: «δεν έχεις ανάγκη εσύ, σου το μεγαλώνει η μάνα σου το παιδί» ή «η μάνα σου ασχολείται με το παιδί γι’αυτό ξέρει τόσα» και τέτοια παρόμοια που με έβγαζαν από τα ρούχα μου και με έκαναν να θέλω να αναφερθώ αναλυτικά στο πόσες ώρες είναι μαζί μου, ότι η μαμά μου την κρατάει τη μικρή μόνο το πρωί που είμαι για δουλειά και πως τα περισσότερα  πράγματα της τα μαθαίνω εγώ! Δεν αμφισβητώ, φυσικά, το ρόλο της γιαγιάς, αφού όντως και οι δυο της γιαγιάδες ασχολούνται πάρα πολύ και της μαθαίνουν ένα σωρό πράγματα. Αλλά με εκνεύριζε ότι δεν αναγνώριζε κανείς την προσφορά μου. Τότε ήταν που ο άντρας μου μού εξήγησε ότι όλοι όσοι με ξέρουν καλά και με αγαπούν και κυρίως η ίδια μου η κόρη, αναγνωρίζουν το πόσο ασχολούμαι, αλλά και το πόσο καλά κρατάω ισορροπίες: πως ενώ είμαι έγκυος στον έβδομο μήνα, έχω το σπίτι μου καθαρό και είμαι πολύ καλή και «εντάξει» στη δουλειά μου (γιατί δουλεύω στην οικογενειακή επιχείρηση και χρειάζεται να δουλεύω και από το σπίτι) και είμαι πάντα ήρεμη και ευδιάθετη με τη μικρή… Οπότε πρέπει να αισθάνομαι υπερήφανη… Και το είπε αυτό, παρόλο που τον έχω παραμελήσει λιγάκι, αφού κάποιες φορές πραγματικά πελαγώνω με τις υποχρεώσεις μας…
Αυτά, λοιπόν, με έβαλαν σε σκέψεις… Γιατί ασχολούμαι με το τι λένε οι άλλοι; Μήπως αισθάνομαι τύψεις; Μήπως δεν ασχολούμαι όσο πρέπει με την κόρη μου; Το παιδί μου αισθάνεται παραμελημένο; Ο άντρας μου αισθάνεται ευτυχισμένος;

Όσον αφορά το χρόνο με την κόρη μου, πάντα προσπαθώ να εστιάζω στην ποιότητα του χρόνου που περνάω μαζί της και όχι στην ποσότητα, παρόλο που έχω την «πολυτέλεια» να δουλεύω και από το σπίτι, οπότε κάθομαι πολύ μαζί της. Από προσωπική εμπειρία, επειδή η μαμά μου πάντα δούλευε πολλές ώρες ως καθηγήτρια σε δικό της φροντιστήριο, παρόλο που έμενα πολλές ώρες σπίτι με την αδερφή μου στην ηλικία των 5-6, δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι η μαμά μου με «παρατάει» ή ότι δεν ασχολείται μαζί μου. Επιπλέον, πάντα αναλαμβάναμε ευθύνες, π.χ. να πάρουμε ψωμί ή άλλα βασικά ψώνια, να ετοιμάσουμε φαγητό π.χ. τα Σάββατα που η μαμά μας δούλευε πρωί (όταν μεγαλώσαμε λιγάκι), να στρώσουμε τα κρεβάτια και, γενικά, πάντα αναγνωρίζαμε το πόσο κουράζονται οι δικοί μας για να μας προσφέρουν όσα έχουμε.
Ψάχνοντας, λοιπόν, στο ίντερνετ για το θέμα παιδιών και μαμάδων που εργάζονται, ανακάλυψα πως, όντως, τα θετικά είναι πολλά για τα παιδιά. Και για του λόγου το αληθές: μια πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Columbia University School of Social Work, έρχεται να ανατρέψει αυτό που χρόνια υποστήριζαν άλλες μελέτες, ότι δηλαδή τα παιδιά των μη εργαζόμενων μαμάδων ήταν πιο ευτυχισμένα. Σύμφωνα με τα νέα ευρήματα, τα μωρά που μεγαλώνουν από μαμάδες με θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης μελλοντικά απολαμβάνουν περισσότερα προνόμια. Οι εργαζόμενες μαμάδες έχουν υψηλότερα εισοδήματα, και τα παιδιά τους είναι πιο πιθανό να λαμβάνουν υψηλής ποιότητας φροντίδα, ενώ επειδή οι εργαζόμενες μαμάδες έχουν σαφώς πιο ανεπτυγμένο το αίσθημα της ευθύνης δείχνουν πολύ πιο ευαισθητοποιημένες στις ανάγκες των παιδιών τους (http://www.imommy.gr).  
Έρευνες αναφέρουν, επίσης, ότι οι εργαζόμενες μητέρες που είναι ικανοποιημένες με το ρόλο τους και δε βιώνουν αμφιθυμικά συναισθήματα αποτελούν θετικά πρότυπα για τα παιδιά τους: τα αγόρια τείνουν να έχουν μεγαλύτερη κοινωνική προσαρμοστικότητα , καθώς και μια θετικότερη στάση ως προς τη θέση και την ισότητα της γυναίκας με τον άντρα. Τα κορίτσια, από την άλλη πλευρά, τείνουν να διακατέχονται από συναισθήματα αυτοεκτίμησης και ανεξαρτησίας (http://www.iatronet.gr).
Η παγίδα στην περίπτωση που η μαμά δουλεύει είναι η μαμά –ή και οι δύο γονείς- να αισθάνονται τύψεις και να «μπουχτίζουν» το παιδί με δώρα, να μην του χαλάνε χατίρια, αφού δεν το χαίρονται πολλές ώρες, με αποτέλεσμα να το κακομαθαίνουν!

Από την άλλη πλευρά, οι μαμάδες που δεν εργάζονται και ασχολούνται με το σπίτι και τα παιδιά, συνήθως αισθάνονται ότι δεν έχουν ανεξαρτησία (σε αυτό, βέβαια, παίζει ρόλο και η συμπεριφορά του εργαζόμενου μπαμπά προς τη μαμά). Επιπλέον, τα παιδιά, ειδικά αφού πάνε στο σχολείο, αρχίζουν και συγκρίνουν τις μαμάδες τους με τις άλλες μαμάδες και, συχνά, σνομπάρουν τη μη εργαζόμενη μαμά και υποτιμούν την προσφορά της με φράσεις τύπου «Σιγά που κουράζεσαι. Η μαμά του φίλου μου δουλεύει κιόλας, τι να πει;». Σε αυτό, πάλι, βέβαια, παίζει ρόλο η αντίληψη του παιδιού και το πώς το έχουμε μεγαλώσει ως νοοτροπία.

Από αρνητικά το μόνο που αναφέρεται στο ίντερνετ είναι κυρίως οι ώρες που λείπει η μαμά και με ποιον μένει το παιδί εκείνες τις ώρες. Το ότι συμβάλλουν τρίτα πρόσωπα του οικογενειακού περιβάλλοντος (ή και όχι) για την ανατροφή του παιδιού, είναι ένα στοίχημα για τη μαμά και τον μπαμπά. Είναι στο χέρι τους να δώσουν στα πρόσωπα αυτά την καθοδήγησή τους για τον τρόπο που θέλουν να ανατραφεί το παιδί τους και αποκλειστική τους ευθύνη το να παρακολουθούν στενά την εξέλιξη του παιδιού.

Για την ψυχική μου ισορροπία και ηρεμία, βέβαια, σε σχέση με τις υποχρεώσεις που έχω αναλάβει, είναι απαραίτητη, εκτός από την ψυχολογική στήριξη του συζύγου, και η ενεργή συμμετοχή του συζύγου στις οικογενειακές, και γενικές καθημερινές υποχρεώσεις. Με λίγα λόγια, πρέπει να απαλλαγούμε από το κοινωνικό στερεότυπο της μητέρας που «τα κάνει όλα και συμφέρει» και να ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ υποχρεώσεις με την υπόλοιπη οικογένεια –τουλάχιστον με το σύζυγο, μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά. Το γράφω χωρίς να το έχω καταφέρει εντελώς, αλλά τουλάχιστον προσπαθώ και ελπίζω!  
Φυσικά, πρέπει να τα εξηγήσουμε όλα αυτά στο σύντροφό μας και να μην περιμένουμε ότι είναι αυτονόητα και πρέπει να τα καταλάβει μόνος του. Γιατί, συνήθως, για να μην πω πάντα, ο σύζυγος δεν κατανοεί αυτό το μη λεκτικό μήνυμα που του αποστέλλει η σύζυγός του με αποτέλεσμα συχνά να υπάρχουν έντονες διαφωνίες και συνεχής ένταση μεταξύ του ζευγαριού. Η μη λεκτική έκφραση του θυμού και των αρνητικών συναισθημάτων επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τη διαπροσωπική του σχέση και ιδιαίτερα τη σεξουαλική του ζωή του ζευγαριού (http://www.iatronet.gr). Αυτός είναι και ο λόγος που του εξηγούμε όλα αυτά που νιώθουμε. Η καλή μας διάθεση είναι αυτή που κάνει και τον άνθρωπό μας να αισθάνεται όμορφα και που δίνει χαρά και ελπίδα στην καθημερινότητά μας.
Θα υπάρξουν, σίγουρα, στιγμές που θα αισθανθώ ότι δεν κάνω τίποτα καλά. Μπορεί να γκρινιάξω, να είμαι κακόκεφη και δύστροπη. Τότε παίρνω λίγη απόσταση από τα πράγματα και προσπαθώ να εστιάσω στα σημαντικά. Και πετυχαίνει σχεδόν πάντα!

«Οι ισορροπίες για μια εργαζόμενη μητέρα είναι πολύ λεπτές και συχνά αισθανόμαστε ότι πρέπει να έχουμε τις ικανότητες κάποιου υπερήρωα. Όμως, για κάποιο λόγο η φύση έχει προνοήσει και μας έχει προικίσει με μια εσωτερική δύναμη για την οποία όλες πρέπει να είμαστε περήφανες. Κι αν νιώθουμε πως η ζωή τρέχει πιο γρήγορα από ό,τι αντέχουμε είναι στο χέρι μας να πατήσουμε το φρένο για λίγο και να ξανά-επιταχύνουμε με τον ρυθμό που εμείς θέλουμε.
Μια μητέρα έχει έναν πολύ σημαντικό σκοπό και όπως λέει μια εβραϊκή παροιμία: “Ο Θεός δεν θα μπορούσε να είναι παντού και ως εκ τούτου έκανε τις μητέρες”. (http://www.jenny.gr)».



 * 2014-10-06 Σήμερα, έχω ήδη γεννήσει το γιο μου που είναι σχεδόν 11 μηνών, δουλεύω μόνο τα πρωινά, αλλά προσπαθώ να παίρνω τα παιδιά μου μαζί μου περισσότερο γιατί πλέον δεν έχω τις τύψεις ότι τα κρατάνε οι γιαγιάδες, αλλά φοβάμαι μήπως κουραστούν από τα μικρά μου ζιζάνια!! Με αυτό το post συμμετέχω στο link party του Eleanna's Diary!

Σχόλια

  1. Ευχαριστώ για τη συμμετοχή στο link party μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πιστεύω πως ευτυχισμένη μητέρα = ευτυχισμένα παιδιά! αν είσαι εργαζόμενη απλά πρέπει να αφήνεις τις τύψεις στην άκρη και να κλείνεις και τα αυτιά σου σε ότι λένε οι άλλοι! και με το καλό το μωράκι σου :)
    αφορμη να σε επισκεφτω το λινκ πάρτυ της Ελεάννας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ντινάκι μου, συμφωνώ! Το άρθρο είναι από πέρυσι τον Οκτώβριο, οπότε πλέον έχω ήδη δύο μωράκια!! Εργάζομαι ακόμα, δεν τα προλαβαίνω όλα, δεν τα κάνω όλα καλά αλλά αισθάνομαι όμορφα με την οικογένεια που έχω δημιουργήσει!

      Διαγραφή
  3. Και εγώ είμαι της άποψης ότι αν μπορεί μια μαμά, δεδομένων και των δύσκολων καιρών που περνάμε, είναι καλύτερο να δουλεύει.
    Συμφωνώ 100% με το άρθρο!
    Να σου ζήσουν τα παιδάκια σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οσο πιο ευτυχισμένη είναι η μαμά, άλλο τόσο είναι και τα παιδιά!
    Έμεινα στο σπίτι με άδεια μητρότητας 14 μήνες! Από τους 12 κι έπειτα είμασταν και εγώ και η Δώρα μέσα στα νεύρα! λες και δεν αντέχαμε η μία την άλλη!! Με το που ξεκίνησα δουλειά όλα άλλαξαν! Και εγώ είμαι πιο ήρεμη και εκείνη! Άσε που περνάμε πολύ περισσότερο ποιοτικό χρόνο μαζί!
    Από το πάρτυ της Ελεάννας μας έρχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Νομίζω πως οι τύψεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι της μητρότητας, δυστυχώς ή ευτυχώς. Σημασία έχει να βρίσκουμε εκείνη την ισορροπία που θα τείνει περισσότερο προς το καλύτερο για τα παιδιά μας και εμάς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Συμφωνώ με την προλαλησασα Χριστίνα ...η ισορροπία ειναι το παν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου